Juliette Huygen update 4

Van hier tot Tokyo

Je bent net afgestudeerd. Staat met je collectie op de eindexamenexpositie en dan gebeurt het; Lenn Cox komt naar je toe met de vraag of je je werk wil exposeren in Japan. Van binnen spring je een gat in de lucht, maar van buiten blijf je ‘designer-cool’. “Ja, leuk”.

Nu, een aantal maanden later was het dan eindelijk zover. Mijn kompas ging netjes in verpakking signed, sealed, delivered met het vliegtuig naar Tokyo. Op weg naar de expositie Tradition and innovation of Dutch Design van de Nederlandse Ambassade in samenwerking met Mikimoto. Een expositie waar ook namen als Piet Paris, Maarten Baas, Rietveld en zo nog wat andere Nederlandse topstukken tentoongesteld zouden worden. Daar zou ik dan tussen staan als beginnend ontwerper. Steeds maar weer bleven mensen vragen “Wat gaaf dat je werk naar Tokyo gaat, ga je er dan zelf ook naartoe?” De eerste 15 keer wimpelde ik het af met argumenten als: te duur, andere verplichtingen etc… Toch begon het steeds meer te kriebelen, waarom ook eigenlijk niet? Het ticket bleek betaalbaar en ik had net een mooie opdracht binnengesleept, dus ik besloot er voor te gaan.

invite_Mikimoto_postcard_front 0327_424

0327_379       0327_161

Nou ben ik wellicht ook een lichte Japanofiel. In mijn ogen weerspiegelt Japan een groot deel van mijn fascinaties en normen en waarden. Tradities, rituelen, respect voor anderen (ouderen in het speciaal), een ontzettend rijke visuele cultuur, respect voor leermeesters en geloof, grote liefde voor het ambacht en een constant spanningsveld tussen klassiek en modern. Ook wat betreft esthetiek ligt mijn hart in het land van de rijzende zon. Enerzijds vervreemdend en fantasierijk in 2D kunst en anderzijds verfijnd en helder in mode en gebruiksvoorwerpen. Het komt niet voor niets regelmatig voor dat mensen in mijn werk iets Japans menen te zien. Of ik het er nou bewust in stop of niet.

397px-Kuwana_-_The_sailor_Tokuso_and_the_sea_monster Utagawa Kuniyoshi (1797-1861)
397px-Kuwana_-_The_sailor_Tokuso_and_the_sea_monster Utagawa Kuniyoshi (1797-1861)

The Sea Monk (Umi Bozu) is a sea monster with a smooth round head, like the shaven head of a Buddhist monk. This print illustrates the story of the sailor Kawanaya Tokuzo, who decides to go to sea on the last day of the year. A violent storm breaks out & the Umi Bozu appears. In a ghastly voice the apparition demands, “Name the most horrible thing you know!” Tokuzo yells back, “My profession is the most horrible thing I know!” The monster is satisfied with this answer and disappears.

蛸踊り Octopus Dance by Utagawa Sadahide ( 歌川貞秀1807-1879)
蛸踊り Octopus Dance by Utagawa Sadahide ( 歌川貞秀1807-1879)

Rituelen

En dus vertrok ik voor 10 dagen naar Tokyo, met een stapel visitekaartjes, mijn portfolio en een aantal setjes postkaarten. Van te voren zocht ik galeries en winkeltjes op, om aldaar volop te kunnen netwerken. Echter, netwerken in een vreemd land is lang niet altijd gemakkelijk. Japan is een land van ceremonies en als je die als gaijin (letterlijk alien) niet eert, kun je flink je eigen ruiten in gooien. Zo kun je iemand bijvoorbeeld enorm beledigen als je het meishi kokan ritueel verkeerd uitvoert. Meishi kokan is het ritueel uitdelen van visitekaartjes en dat is in Japan veel meer een big deal dan het ooit hier in Nederland is. Stop bijvoorbeeld een kaartje in je kontzak en je had net zo goed in iemands gezicht kunnen spugen.

 

Euthanasie en de Sea of trees

Toyohara Kunichika  Title- Kabuki actor Onoe Kikugoro in the role of samurai Hayata Hachiemon committing Seppuku
Toyohara Kunichika Title- Kabuki actor Onoe Kikugoro in the role of samurai Hayata Hachiemon committing Seppuku

Een volgend vraagstuk is hoe je over je werk praat.. In Nederland is mijn werk al vrij controversieel, maar in Japan ligt euthanasie al helemaal lastig. (Voor meer info over mijn werk zie de vorige blogs of mijn website: www.juliettehuygen.com) De cultural officer van de Nederlandse Ambassade in Tokyo vertelde me dat ze ooit een lezing hielden over euthanasie en dat vervolgens de ambassade overstroomd werd met vragen voor toegang tot Nederland.

Als een land met een van de hoogste zelfmoordenratio’s per jaar, veelal ook onder ouderen, is het een lastig onderwerp. Zo is het Aokigahara bos aan de voet van Mount Fuji een plek waar ieder jaar, op de Golden Gate Bridge na, de meeste zelfmoorden ter wereld plaatsvinden. (Kijk ook de korte maar verontrustende documentaire over het bos ). Anderzijds is Japan ook een van de weinige landen waar zelfmoord gekoppeld wordt aan eerbehoud. Denk hierbij aan het oude Samoerai ritueel van de Seppuku. Ligt dat niet parallel aan onze waarden ten opzichte van euthanasie?

“In the cherry blossom’s shade
there’s no such thing
as a stranger.”
Kobayashi Issa

IMG_0042
Ik had het geluk midden in Sakura-season (kersenbloesem) in Tokyo te zijn. Een belangrijk evenement voor Japanners; picknicks, heel heel veel Sake, veel roze, bento’s en bloeiende liefdes.

Netwerken blijft lastig. Zomaar naar iemand toestappen die je niet kent, kan tot ongemakkelijke situaties leiden. Het is een skill die je niet leert op de academie, maar die je wel kan maken of breken, zeker in dit vak. Ik heb me in Tokyo over een flink aantal drempels heen moeten zetten, maar het heeft me ook veel opgeleverd. Ik heb veel interessante mensen ontmoet: galeriehouders, museumconservatoren, Japanse ontwerpers en natuurlijk ook andere reizigers. Zo ontmoette ik bijvoorbeeld onder de Kotatsu (tafel met instant voetverwarming )in mijn hostel opeens een Japanse boekillustratrice.

https://www.youtube.com/watch?v=3HFmjW4m6q8

IMG_6971

IMG_6886
Kamakura Guesthouse, slapen op de tatamimatten en socializen onder de kotatsu.

Ik zocht uren in de stortende regen naar een juwelengalerie, maar werd meteen beloond met ontzettend veel enthousiasme en zelfs een mogelijke opdracht om een Japans ambacht een nieuwe impuls te geven. Mijn postkaarten werden keer op keer afgewezen in winkels, misschien ook ten dele door ‘lost-in-translation-effecten’. Mijn werk was niet kawaii (schattig) genoeg.

maar ik sleepte er vervolgens ook een tweede expositie uit in een prachtige galerie. Ik stond tussen de sakura in het park, danste met Japanse hippies, verbaasde me over meloenen van € 90,-, sliep in claustrofobische capsules, bewonderde tulpen in de tuin van de bijna belachelijk mooie Nederlandse ambassade -met zwembad- vlak onder de Tokyo Tower, was in het oudste en meest ruimte efficiënte pretpark ter wereld en zag een geniale en bijna vertederende expositie over rijst.

Kortom, mijn ervaring van Tokyo was als het land zelf vol tegenstrijdigheden, maar ik heb er veel geleerd en vooral heb ik een hele bijzondere en leuke tijd gehad!

Sayōnara! Tot de volgende en laatste blog.

(Intussen heb ik ook een paar andere leuke projecten lopen. Wie het leuk vindt om wat vaker updates te hebben van mijn werk, kan me volgen op Facebook)

IMG_7342

More from Juliette Huygen

Juliette Huygen – huisblogger

Ik ben Juliette Huygen, vers afgestudeerd product designer vanuit ArtEZ, Arnhem. Ik...
Read More

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *