Investeren in cultuur = Investeren in de toekomst

In aanloop naar de verkiezingen heeft Kunsten ’92 een tweedelige publicatie uitgebracht: Cultuur werkt voor Nederland – Cultuuragenda voor morgen en overmorgen, met vijf agendapunten voor toekomstig cultuurbeleid, en Investeren in cultuur = Investeren in de Toekomst, waarin de bijdrage van Robbert Dijkgraaf en interviews met ontwerpers / kunstenaars uit de NRC Top 100 illustreren waarom investeren in cultuur loont.

De complete publicatie is hier te downloaded PDF bijlage

“Kunst is een blikopener. Het opent een andere wereld, waar je achteraf op een vanzelfsprekende manier in bent terecht gekomen. Dat is in het diepste van de kern het belang van kunst. Want dat voordeel, die opbrengst, die vloeit naar iedereen en naar alles, door de tijd en over de wereld heen. Het is uiteindelijk met rechten en copyrights moeilijk de opbrengst van de kunsten te beschermen. Net zoals in de wetenschap. Het zet zich af in de haarvaten van de maatschappij. Avant-garde muziek van gisteren is de tune van vandaag. Kleurstellingen die honderd jaar geleden absoluut choquerend waren in de moderne kunst, staan nu op een behang of bankkleed.
Dat is de fundamentele paradox. Hoe kan het nu zijn dat de kunst per defenitie veel publiek vraagt, maar zich toch moet afscheiden van dat publiek? Er is een zekere distantie nodig om die rol te kunnen oppakken. Je kunt alleen maar naast, boven of onder de werkelijkheid staan. Die twee werelden, kunst & cultuur en de politiek, zijn verbonden met een navelstreng. Maar wie voedt wie? Daar lopen verschillende stromen, geldstromen en ideeënstromen.”

Robbert Dijkgraaf, Paradisodebat, augustus 2015

Brede basis

Als ik vraag: ‘Is er 10 procent van de kunsten die je van slechte kwaliteit vindt?’ Dan zegt iedereen: ‘Ja, er kan wel 10 procent vanaf.’ Het probleem is alleen dat voor elk individu een andere 10 procent geldt. Alle mensen kennen wel een kunstwerk dat niet mooi is. Ze gaan ervan uit dat precies dát kunstwerk zal worden wegbezuinigd. Dat is een van de redenen waarom bezuinigingen in de kunst soms zo weinig protest oproepen. Maar er is geen universeel slechte kunst, net zomin als er universeel goede kunst is. Schoonheid, ontroering en betekenis ontstaan in de unieke combinatie van kunstenaar, werk en publiek. Je kunt dus niet alleen maar in succes beleggen, zoals dat ook niet in de economie kan. Iedereen zou terug willen naar twintig, dertig jaar geleden om al zijn geld op Apple te zetten. Maar dat kan niet, ook niet in de kunsten of in de wetenschap. Het beste wat de kunst kan doen is zo veel mogelijk van deze combinaties te laten plaatsvinden.
Een hoge top vraagt een brede basis en er zijn duizelingwekkend veel wegen naar de top.

Written By
More from Lenn Cox

ARTEZ FINALS 2016 VAN START

De ArtEZ finals 2016 zijn officieel van start gegaan. Jaarlijks presenteren zo’n 600...
Read More

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *