MEREL RAVEN – HUISBLOGGER

Ik ben een planner. Deadlines staan altijd netjes opgeschreven in mijn agenda en in mijn hoofd puzzel ik automatisch uit welke stappen ik in welke tijd moet doen om alles af te krijgen – allemaal met een buffer van het liefst minimaal een week uiteraard. Tot nu toe heb ik altijd precies geweten wat ik wilde en hoe ik dat ging bereiken. Niet dat ik continu precies wist hoe mijn leven er over vijf jaar uit zou zien, maar er was wel sprake van min of meer een plan. Tot nu inderdaad. Of eigenlijk tot mijn afstuderen begon.

Hoewel ik tot het laatst toe stug volhield dat je heus dingen naast je afstuderen kan doen, kwam ik er al snel achter dat het heerlijk werkt om je enkel op dat afstuderen te focussen. Geen zes andere projecten die je tegelijkertijd ook moet afronden, zoals de andere jaren op de academie, geen zorgen over hoe je leven in hemelsnaam over een paar maanden is: geen ruis. Ik kon me helemaal storten op mijn afstuderen en mijn onderzoek naar de kolonisatie van Mars.

Om dat bruggetje maar eens uit te buiten: die kolonisatie van Mars is dus heus fascinerend. Wist je dat tientallen duizenden mensen over de hele wereld bereid zijn om hun leven hier op Aarde op te geven en zich daadwerkelijk aan hebben gemeld bij het Mars Oneproject voor een enkeltje Mars? Een project dat gedoemd is te mislukken overigens. Volgens onderzoekers van MIT zullen de kersverse Marsbewoners binnen 68 dagen sterven door verstikking, verhongering of verbranding. Niet bepaald een pretje. Niet gek dat we van dat project de laatste tijd minder horen. Toch zijn er bepaalde spelers waar we juist meer van horen. Elon Musk verkondigde afgelopen maand nogmaals dat hij met zijn bedrijf SpaceX in 2024 de eerste mensen naar Mars wil sturen. En ook NASA is bezig met reizen naar de rode planeet, alleen zijn zij iets bescheidener met hun plannen voor ergens rond 2030.

Lunar Electric Rover (LER) Desert Testing in Flagstaff, Arizona
Lunar Electric Rover (LER) Desert Testing in Flagstaff, Arizona – Een astronaut tijdens een van NASA’s zogenaamde “analoge” Marsmissies

Of deze reizen voortkomen uit de drang om de mensheid te redden (want kijk eens hoe we bezig zijn de aarde te verpesten, een tweede kans op een nieuwe planeet kunnen we wel gebruiken) of dat het net als de bootreizen naar nieuwe werelden van honderden jaren geleden voorkomt uit de ontdekkingslust van de mens, feit is dat de kans groot is dat er over tien of twintig jaar mensen op Mars rondlopen. Dat is natuurlijk iets gigantisch en heeft impact op de hele wereld. Maar het heeft ook, als we het op kleinere schaal bekijken, impact op de relatie tussen de Marsreiziger en zijn geliefden die op Aarde blijven.

Want hoe wil je een gesprek voeren met iemand, wanneer het tussen de 14 en 24 minuten duurt voordat je bericht bij de ander aankomt? En nogmaals zo lang voordat je het antwoord hebt? We vinden het al lastig om te Skypen met een vertraging van een paar seconden. Hoe kun je je een voorstelling van het leven van de ander maken als je niet eens weet of het dag of nacht is bij diegene? Terwijl je geen idee hebt welke dag, welke maand of welk seizoen het is op de andere planeet? Het is lastig om een verjaardag te onthouden, wanneer een sol (een dag op Mars) bijna veertig minuten langer duurt dan hier op Aarde en een martiaans jaar bijna twee keer zo veel sols telt als een aards jaar dagen heeft. Dat is waar mijn afstudeerproject om de hoek komt kijken.

Galactic Correspondence

https://vimeo.com/182135196]

Documentatie van Galactic Correspondence op de ArtEZ Finals

Galactic Correspondence is een serie van interactieve objecten die je helpt om deze hindernissen te overkomen, waardoor je je weer verbonden kan voelen met je geliefde op de andere planeet. Ik kan ze hier alledrie minutieus omschrijven, maar ik heb het idee dat ik al lang genoeg heb gebabbeld over dit ene onderwerp (ben ik je al halverwege ergens verloren?) en om er eens een cliché in te gooien: een beeld zegt meer dan duizend woorden. Dus als je nieuwsgierigheid is gewekt kun je dit project uitgebreid verder bekijken op mijn website of je kan tussen 2 en 6 november langskomen op het InScience Festival in Nijmegen, waar ik samen met andere ArtEZ-alumni op de expositie sta. Ondertussen stuur ik nu weer terug op het oorspronkelijke onderwerp.

Want hoe zit het nu met dat plan? Om je heel eerlijk te zeggen: dat heb ik nog steeds niet… Ik moet zeggen dat die heerlijke relaxte instelling die ik hierover tijdens het afstuderen en in de eerste week van mijn vakantie had wel een beetje is weggezakt. De afgelopen maanden is dit zelfs een aantal keer omgeslagen in een paar paniekmomentjes. Ik geloof dat ik er nu redelijk neutraal in sta – in elk geval het grootste gedeelte van de tijd. Natuurlijk is het afgestudeerde leven niet alleen maar leuk. Voor een heel leuke baan kwam ik uiteindelijk als tweede uit de race. Ik ben de tel al kwijt hoe vaak ik als reactie heb gekregen dat er eigenlijk geen plek is voor een junior en hoe ze eerst een senior zoeken. De mogelijkheid dat ik misschien een bijbaantje moest gaan nemen voelde voor mij als falen – wat het natuurlijk niet is: falen is wanneer je je huur en eten niet meer kunt betalen, niet wanneer je er juist voor zorgt dat je dit wel kunt betalen. Maar er zijn ook heus leuke dingen.

foto-kunstlab

 Work in progress: snel de presentatie controleren tijdens het Stadslab in Rozet

Tot mijn eigen grote verbazing red ik het tot nu toe zonder baan en zonder bijbaan. Hier en daar komt er via via een klusje binnen. Misschien heb je me bijvoorbeeld rond zien rennen tijdens INNOVATE Arnhem, waar ik een week productie-assistent was. Ook mocht ik tijdens INNOVATE meedoen aan het Stadslab van Kunstbedrijf Arnhem, waar ik plaats mocht nemen aan de tafel van KunstLAB. Gezamenlijk hebben we een plan bedacht waarmee we het stationsplein een waardige entree van Arnhem kunnen maken. Een middag die zomaar eens een staartje kan krijgen, want we zijn eigenlijk wel heel enthousiast en zouden het plan graag willen realiseren. Ik merk dat het met sollicitaties net zo gaat. Oké, ik ben nog niet ergens aangenomen, maar ik krijg wel enthousiaste reacties op mijn portfolio en een aantal studio’s willen me verder helpen. Iets waar ik nog steeds verbaasd over kan zijn en dat me ook wel vertrouwen geeft dat het goed zal komen.

Stiekem, heel stiekem, zit ik er zelfs over na te denken om misschien voor mezelf te beginnen. Ik, die altijd riep dat ik gewoon de zekerheid van een baan wilde. Ik, die totaal niet van netwerken of mezelf verkopen houd. Toch sluipt die gedachte soms zomaar opeens in mijn hoofd rond. Wie weet, misschien doe ik het. Zomaar, zonder plan.

 

Written By
More from Merel Raven

MEREL RAVEN UPDATE 4/5

Kijk, mijn eerste echte VPRO-credits! #famous Afgelopen week vierde ik mijn 25e...
Read More

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *