DORE VAN MONTFOORT update 2

toekomst van literatuur

Iemand duwt me. Het dak waarop ik stond is verdwenen en de grond raast op me af. Mijn maag schiet naar mijn keel, ook al weet ik dat ik niet echt val. Met een VR-headset op zit ik op een bureaustoel die hard wordt voortgeduwd. Licht natrillend van de sensatie zet ik even later de headset af en sta opnieuw op de Frankfurter Buchmesse, de drukke boekenbeurs. Dit was C.A.P.E. Drop-Dog, de laatste van de VR-installaties die ik vandaag heb geprobeerd. Ik kwam hier op de Buchmesse in de hoop een glimp op te vangen van de toekomst van literatuur.

Nu ik die glimp heb opgevangen ben ik, als ik heel eerlijk ben, een beetje teleurgesteld. Elke VR hier probeert iets: fysieke ervaringen de virtuele ervaring laten versterken, de kijker zijn vertelperspectief laten kiezen of een virtuele ruimte bouwen in een fysieke ruimte. Geen enkele VR speelt het echter klaar meer dan één aspect uit het spectrum van mogelijkheden van VR te benutten. Het is alsof je drie spellen speelt die eigenlijk één spel hadden moeten zijn. In spel een kun je lopen, in spel twee kun je springen en in spel drie kun je schieten. Zeker van CREW, de makers van C.A.P.E. Drop-Dog, zou je meer verwachten. Zij maken al sinds de jaren negentig theatervoorstellingen die gebruikmaken van Virtual Reality.

Maar daar zit hem nu juist het probleem. Het publiek is immers níet al sinds de jaren negentig bezig met Virtual Reality. Zij moeten elke keer opnieuw worden uitgelegd hoe het werkt. Een maker kan zo ver zijn als mogelijk, het publiek moet bijna net zo ver zijn. Had C.A.P.E Drop-Dog meerdere voor het publiek nieuwe aspecten in zich gehad, dan was dat te veel geweest. Briljant kunstwerk of niet, het was een voor de gebruiker onbegrijpelijk chaos geworden.

Dertig jaar in de toekomst is dat geen probleem. Dan hebben mensen al ruime ervaring met VR. Ze kennen het medium door en door en kunnen daarom verder kijken dan de verwondering van het begin. Als een gebruiker weet hoe hij het medium moet manipuleren, kunnen we dat als beginpunt nemen, in plaats van de VR moeten gebruiken om de kijker dat aan te leren (en opnieuw en opnieuw en opnieuw). Met een opgevoede gebruiker kan er pas echt iets bijzonders worden neergezet. Tot die tijd zal het publiek bij de hand genomen moeten worden en geduldig dieper de virtuele wereld in worden geleid.

Innovatie is heel belangrijk, maar niet het enige

En het publiek zal ook geduld moeten hebben met de maker. Innovatieve kunst is niet de beste kunst. Met de eerste stap in het onbekende is het onbekende nog niet veroverd. Was het eerste lied dat werd gezongen gelijk het beste lied? Natuurlijk niet. Innovatie is heel belangrijk, maar niet het enige. Er zijn mensen nodig zoals ik, die zoeken naar grenzen en nieuwe mogelijkheden. Maar er zijn ook vooral mensen nodig die de diepte in durven te gaan, die alle regels en grenzen die hun voorgangers ontdekt hebben in zich opnemen en echt iets fantastisch scheppen. Met de opkomst van digitale media moeten we dus eigenlijk onze grote hoop op iets anders vestigen. Nu pas kan een schrijver gaan zitten met pen en papier en het volmaakte boek schrijven.

More from Dore van Montfoort

FINAL BLOG DORE VAN MONTFOORT

Daar is hij dan, de gevreesde cursor, pesterig flikkerend op mijn scherm....
Read More

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *