Dore van Montfoort update 3

Paul van Ostaijen schreef tijdens en na de Eerste Wereldoorlog poëzie die de chaos van die tijd perfect weergaf, niet alleen in het taalgebruik, maar vooral in de manier waarop de woorden over het papier leken te denderen. Ze stonden niet rustig en beleefd naast elkaar zoals gebruikelijk, ze vochten om ruimte en aandacht. Paul van Ostaijen maakte dynamische gedichten op teleurstellend statisch papier.

Had hij maar een computer gehad. Dan had hij zijn woorden écht kunnen laten dansen en vechten. Dan had hij de woorden zelfs kunnen laten reageren op de lezer, want dat kan allemaal tegenwoordig met de kracht van de computer. Neem bijvoorbeeld de bewegende gedichten van Tonnus Oosterhoff. Of iets dichter bij huis de installatie van ArtEZ-studenten Christiaan Lomans, Jelle Reith en Jonathan van der Horst waarin gedichten reageerden op de bewegingen en locatie van de toeschouwer. Dat is nu allemaal mogelijk. Ja, wat Van Ostaijen met een computer allemaal had gekund…

Tenminste, in theorie. In de praktijk is de dichter aangewezen op softwareprogramma’s of op de hulp van anderen. Softwareprogramma’s zijn echter vaak niet voor interactieve gedichten ontworpen en samenwerken kost helaas over het algemeen veel tijd en geld. Door deze hoge drempel gaan maar weinig dichters het digitale avontuur aan.

Er moet toch een beter alternatief zijn, een andere manier om digitale en interactieve poëzie te schrijven. Iets met de toegankelijkheid van Paint en de diepgang van Photoshop, maar dan speciaal voor digitaal dichten. Iets waar de Paul van Ostaijens van deze tijd gelijk mee aan de slag kunnen. Het is er nog niet. Maar het zou er moeten zijn. Daarover de volgende keer meer.

More from Dore van Montfoort

DORE VAN MONTFOORT UPDATE 4/5

Huu maakte tekeningen. Niet in het zand zoals de anderen deden, maar...
Read More

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *