MEREL RAVEN UPDATE 3

dom geluk?!

Bijna heb ik de deadline gemist voor deze update. Het voelt niet alsof er twee maanden voorbij zijn gegaan sinds mijn laatste blog. Er is tegelijkertijd heel veel en toch weinig gebeurt de afgelopen weken, maanden. Zoals altijd is de decembermaand voorbij gevlogen en dit jaar deed januari gezellig mee. Maar ik heb het gehaald, zoals duidelijk is, en ik ga mijn best doen om op te diepen wat er allemaal is gebeurd.

Mijn laatste update eindigde op het punt in mijn leven waarop ik besloten had voor mezelf te beginnen. Op de een of andere manier liep het allemaal wel en kon ik rondkomen (zij het minimaal) van opdrachten. Mijn agenda barste niet uit zijn voegen, maar me vervelen deed ik zeker niet.

Het leuke van die niet zo volle agenda was dat ik mijn beste ArtEZ-vriendinnetje Missy Skae kon helpen met haar afstuderen. Ik bewonder Missy altijd om haar onvermoeibare ambitie en perfectionisme. Dit had ze alleen een beetje overdreven tijdens het afstuderen. Haar ambitieuze idee indammen zag ze niet zitten, dus besloot ze wat langer over haar afstuderen te doen. Dit heeft uitgepakt in een indrukwekkende interactieve installatie over haar relatie met haar telefoon, dat tegelijkertijd een ode aan en kritiek op haar telefoongebruik is. En het wordt alleen maar indrukwekkender als je naar de elektronica kijkt die onder de installatie schuil gaat.

Missy’s installatie bestaat uit tachtig knoppen – de gemiddelde iPhonegebruiker ontgrendeld zijn scherm tachtig keer per dag – die eenmaal ingedrukt oplichten en een animatie laten afspelen. Wanneer alle knoppen zijn ingedrukt speelt een tweede animatie af. De foto bovenaan laat een close-up zien.

Bijna een hele week liep ik op de academie rond om te helpen solderen, programmeren en relativeren. Ik merkte dat ik er met een gemengd gevoel rondliep. Aan de ene kant mis ik de academie, iets waarvan ik niet had verwacht dat ik dat ooit zou zeggen. Ik mis de vrijheid om te experimenteren, de goede en soms moeilijke gesprekken met docenten en de vrijheid die je hebt om je eigen ideeën uit te voeren. Aan de andere kant ben ik ontzettend blij dat het gevoel van eindeloos willen presteren en de druk die ik daarmee mezelf oplegde niet meer enorm aanwezig zijn in mijn leven. Alles dat je leert en het werk dat je op de academie maakt is zo persoonlijk, dat het moeilijk is om dit los te zien van jezelf en kritiek je niet persoonlijk aan te trekken.

Echter, die week en constatering voelen alweer als een halve eeuwigheid geleden, want sindsdien is mijn leven alwéér flink veranderd. (Mijn blogs beginnen bijna te voelen als een slechte soap.) Terwijl ik dit schrijf zit ik namelijk in de trein naar Hilversum Media Park. Niet op weg naar een grootse opdracht die ik zomaar even binnen heb gesleept. Nee, ik ben op weg naar mijn werk.

Hoe dat allemaal zo is gebeurd? Ik kreeg de kans om te solliciteren bij de VPRO als junior interaction designer. Hoe dat allemaal precies is gegaan is een te groot verhaal voor deze update, het korte verhaal is dat ik twee gesprekken later opeens een echte grotemensenbaan op zak had. Ja, ik had besloten dat ik voor mezelf wilde beginnen en dit strookt niet helemaal met deze ontwikkeling, maar deze kans kon ik niet voorbij laten gaan.

Villa VPRO, mijn nieuwe werkplek. Het is een enorm doolhof, waarbij muren opeens complete deuren blijken te zijn, inclusief heuse jungletrap!

Om een reden die bij mezelf niet helemaal bekend is heeft de VPRO me altijd aangetrokken, net zoals ik enthousiast kon worden van het idee van werken bij een krant. Ik gok dat het iets te maken heeft met het journalistieke, redactionele aspect, het verhalen vertellen en ontwerpen voor een groot publiek, waarbij je ontwerp eigen maar wel toegankelijk moet zijn. Tegen al mijn verwachtingen in heb ik een van mijn droombanen gekregen. En in het echt is het tot nu toe (ik ben net ruim een week bezig) net zo leuk als in die droom!

Het zou leuk zijn als ik mijn afgelopen half jaar als een prestatie kon zien en tips zou kunnen geven over hoe je die droombaan binnen sleept. Of over hoe je er voor zorgt dat je na je afstuderen van opdrachten kan leven. Maar eerlijk gezegd voelt het allemaal als dom geluk.

Ik denk wel dat ik – zonder dat ik het door had – al tijdens mijn studeren een netwerk heb opgebouwd. Hierin heeft het Honours Programme  mij enorm geholpen. Door het HP ontmoet je mensen van andere disciplines die tegelijk met jou de ‘echte’ wereld in gaan en tegen die tijd misschien wel een ontwerper/fotograaf/danser/zanger/kunstenaar nodig hebben voor een klus of hun werk. Ook helpt het om tijdens je studeren al te werken aan opdrachten, zo heb ik tijdens de laatste 1,5 jaar van mijn studie websites gemaakt als bijbaan. En – het is misschien een beetje een open deur – het werkt om aardig te zijn, om enthousiast te zijn, om open te staan voor anderen, hun ideeën en hun meningen. Je werkt zelf vast ook liever samen met iemand die jouw ideeën niet voor gek verklaard. Natuurlijk zal dit niet voor elke opdrachtgever of collega werken, want soms bots je nou eenmaal met mensen. Maar probeer niet te snel te oordelen, soms kunnen juist deze mensen je nog verrassen.

Een still uit de registratie van Nicki. Een interdisciplinaire muziektheaterproductie over de liefde die in coma ligt en het ego dat hoogtij viert. Te midden van gehypte youtube video’s, sensuele reclame campagnes en selfies van vage bekenden ontstaat een nieuwe wereld.

Het voor mezelf werken heb ik geenszins helemaal afgezworen. Voor de VPRO werk ik vier dagen. Die vijfde dag – en gerust soms een weekenddag of een avond – blijft voor mezelf. Zo staat er onder andere op de planning om mee te werken aan de afstudeervoorstelling van Cassandra Onck, die ik afgelopen jaar met veel plezier hielp met NickiEn wie weet ga ik over een paar jaar wel vol voor het zelfstandig ondernemerschap. Ik gok alleen wel dat ik dat met een partner in crime wil doen, want de gezelligheid van collega’s heb ik wel erg gemist.

Zal mijn leven in de volgende aflevering weer “drastisch veranderd” zijn? To be continued…

Written By
More from Merel Raven

MEREL RAVEN UPDATE 4/5

Kijk, mijn eerste echte VPRO-credits! #famous Afgelopen week vierde ik mijn 25e...
Read More

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *