DOMAS VAN WIJK – huisblogger update 1

Introductie

Ik ben Domas Anne van Wijk, geboren in Zeist maar getogen in Bunnik.  Ik heb de studie ‘Fine Art’ afgerond, deze studie word nu ook wel ‘BEAR‘ genoemd. Mijn werk heeft geen vast thema, overheersende stijlopvatting of ideologie. In mijn werk staan gebruiksvoorwerpen centraal die ik een andere functie geef en in relatie breng met voorwerpen die normaal geen relatie met elkaar hebben. Ik heb hierbij een methodiek ontwikkeld dat een soort empirisch onderzoek is naar nieuwe relaties tussen voorwerpen. Hierbij zie ik mijzelf als een soort ‘Dokter Love’ een matchmaker die als een chemicus verschillende ingrediënten bij elkaar gooit en hoopt op een alternatieve vorm van leven. Een leven waarbij de relatie centraal staat en absoluutheid tot het verleden behoort.

Met welk project ben je afgestudeerd en licht dit toe?

De afstudeershow van BEAR (fine art) was getiteld: a Love story. Binnen deze show had ik een ruimtevullende biotoop gemaakt getiteld: “Relatie<3planet”. Vernoemd naar de populairste dating site van Nederland (2009 t/m 2016).
In dit alternatieve ecosysteem kwam een selectie van werken uit de afgelopen twee jaar samen tot een aan verandering onderworpen geluidsloop. De al eerder door mij vervaardigde werken, bestaande uit zorgvuldig gekozen hedendaagse gebruiksvoorwerpen, waren op zichzelf al autonome systemen die door simpele verbindingen nieuwe vormen van verschijningen produceerden. Voor de eind-expo heb ik deze autonome entiteiten zo geplaatst of aangepast, dat zij fysieke maar ook conceptuele dialogen met elkaar aangingen. Zo werden alle losse systemen deel van een groot systeem waarin meerdere narratieve te volgen waren.
Het is voor mij niet perse belangrijk dat je als bezoeker alle verbindingen en narratieve door hebt. Ik bied een totale ervaring. De bezoeker krijgt een gevoel vergelijkbaar met het ervaren van de natuur. In de natuur staat alles in verbinding met elkaar en verschillende identiteiten strijden voor hun eigen doelmatigheid maar tegelijkertijd wordt het totale plaatje in harmonie houden. Verander één ding en langzaam zal dit een uitwerking hebben op de gehele omgeving. Het is moeilijk te begrijpen hoe dit precies werkt maar het is machtig mooi!
Leven is een proces, geen absoluut begrip“Lee Cronin”

Wat verwachtte je toen je startte met je opleiding?

Ik verwachtte erg veel van de opleiding en ook vooral veel van mezelf. Achteraf gezien was ik een nogal naïeve jongen die kunst maken meer zag als een vorm van sport. Als iemand mij vroeg waarom ik had gekozen voor de kunstacademie, dan zou ik schaamteloos hebben kunnen zeggen: omdat ik er goed in ben.
Mijn leraren wilde ik imponeren en mijn medeleerlingen zag ik als een gezonde vorm van concurrentie om mijzelf scherp te houden. Ik had geen enkel idee waar ik naar toe wilde groeien en had maar weinig geduld voor andere vormen van kunst buiten die van mijzelf. Je zult begrijpen dat de realiteit van de  kunst academie een harde klap in mijn gezicht was. Een academie is niet bedoeld om te laten zien wat je al kan maar om te leren te experimenteren. Een leraar zij ooit tegen mij in het eerste jaar: “Domas jij wilt alleen maar scoren, scoren en nog eens scoren, maar je zal eerst een rondje om het veld moeten lopen. Dat ben ik toen maar gaan doen.

Wat heb je geleerd en wat had je graag anders willen zien?

Om door te gaan op het verhaal hier boven. Ik begon de opleiding met principes en idealen die nogal vast stonden. Ik had een zeer duidelijke en consequente mening over kunst en de waarheid. Op de kunstacademie kwam ik in aanraking met zoveel andere vormen van kunst en anders denkenden, dat ik door de bomen het bos niet meer zag. Ik ging voor het eerst twijfelen. Het was een onzekere periode waarin ik niet meer goed wist waar ik nu voor stond en wie ik nu eigenlijk was.
Ik kreeg het gevoel dat de kunstacademie mijn blik op kunst alleen maar  verzwakte. Achteraf was dit een overgangsperiode waarbij ik nieuwe idealen aan het vormen was. Nieuwe idealen en ideeën over de waarheid die veel meer een vloeibaar karakter hadden. Dat identiteit niet iets is wat consequent is, maar iets wat onderhevig is aan verandering. Niets staat vast en alles is een proces. Een proces dat erg afhankelijk is van externe factoren. En dat is nu het thema van mijn afstudeerwerk.
Wat ik graag anders zou zien…Dat is een lastige vraag. Wat ik het zwaarst vond aan de opleiding is niet het maken van kunst maar hoe ik mijzelf er door heen moest slaan. Begeleiding hierin is dan belangrijk. Tutoren en projectbegeleiders zijn verdraait goede kunstenaars maar missen op het gebied van begeleiding dan vaak deskundigheid.

 

Welk advies zou je graag aan studenten willen meegeven die nu met hun opleiding starten?

Vergelijk niet te veel met een ander. Dit levert onterecht jaloezie of minachting op. De kunstacademie is een persoonlijk proces. Iedereen moet zijn eigen weg naar Rome vinden. Daarom vond ik het een goede actie om de cijfers af te schaffen. Beoordeel en veroordeel niet te snel en schiet niet gelijk werken af. Realiseer je dat je nog eigenlijk niets weet en absorbeer als een spons. Absorbeer en incasseer veel. Je gaat veel kunst zien die je niet zal aanstaan. Daardoor ga je misschien twijfelen. Maar kunst is heel breed. kunstenaar zijn betekent dat je voorkeuren hebt maar ook deze ontwikkelt. ”Verkunstel” dingen niet te veel. Daarmee bedoel ik je werk opkrikken met rand zaken zoals bijvoorbeeld een sokkel. Dit leidt in de meeste gevallen alleen maar af van je eigenlijke werk.

Wat zijn je plannen voor aankomend jaar?

Mijn plannen zijn vrij duidelijk en ook ingepland. Ik ga ‘residentie hoppen‘ met tussendoor een aantal kleinere showtjes. Ik begin in Nijmegen waar ik een kleine residentie heb in Extrapol. Daarna ga ik twee maanden in een hyper moderne tent in Arnhem zitten (MIR). Daarna vertrek ik een januari naar Schloss Ringenberg in Duitsland. Deze residentie duurt zes maanden. Tussen de bedrijven door heb ik nog een aantal kleinere shows en projecten in onder andere de Expoplu, Dutch Desig Week, Bink-Enschede en Worm Rotterdam. Nadat ik terug ben uit Schloss Ringenberg wil ik een beurs aanvragen bij het Mondriaan Fonds. Met behulp van de beurs kan ik mijn kunstpraktijk voortzetten. Misschien niet in Arnhem. Rottterdam lonkt…

Wat zou je doen als je wist dat je niet kon falen?

Zou ik naast mijn kunstpraktijk psychologie gaan studeren.

Waar zou je graag over 5  jaar willen staan?

Mijn (realistische) droom is dat ik toegelaten word tot de Rijksacademie. Over vijf jaar heb ik deze dan afgerond met een extra jaar verlenging. Ik kan niet verder kijken dan dat. Ik verwacht daarna weer geheel nieuwe kansen te krijgen.

Hoe kijk je tegen innovatie aan, en wat betekent het voor jou en je werk?

Naar mijn idee is kunst nog een van de weinige ”plekjes” in onze maatschappij waar nog vrij en dus vernieuwend gedacht kan worden. We hoeven ons nergens aan te conformeren. Daarom zou ik nooit modeverschijnselen, conventies en stijlen binnen mijn werk toelaten. Dit stimuleert niet innovatief denken maar onderwerpt zich aan de ongeschreven regel en structuren van de wereld. Echter denk ik niet dat ik een uniek individu ben die hier toe in staat is. Als ik vernieuwend werk wil maken kijk ik om me heen in plaats van in me zelf.
Innovatief denken is niet alleen het tonen van nieuwe structuren, het is ook het herkennen en bloot leggen van al bestaande patronen. Deze zet ik dan in voor mijn werk. Het is als een motor waar je een ander soort brandstof in gooit. Dit soort experimenten mislukken vaak maar kunnen ook wonderlijke nieuwe vondsten opleveren.

Wat betekend ondernemen voor jou en je werk?

Ik merk dat ondernemers vaak het doel hebben om winst te maken. De meeste winst in kunst word gemaakt door kunst te verkopen. Nu zijn dit twee lastige punten in mijn geval. Ten eerste heeft mij kunstpraktijk niet het doel om winst te maken. Ten tweede is mijn kunst nu nog op een stadium dat het vrijwel onverkoopbaar is. daarom verdien ik mijn geld niet met het verkopen van kunst, maar verkoop ik mij zelf als een dienst. ik ben al aan het samen werken met een paar commerciële bedrijven. Zij willen niet mijn kunst maar mijn “kunstenaars blik”. Zo hopen ze tot een innovatiever product te komen. Mijn eigen werk verkoop ik als een performance van objecten. het staat ergens een tijdje en dan krijg ik daar een vergoeding voor.

 

Domas van Wijk

Ik ben Domas Anne van Wijk, geboren in Zeist maar getogen in Bunnik. Ik heb de studie 'Fine Art’ afgerond, deze studie word nu ook wel 'BEAR' genoemd. Mijn werk heeft geen vast thema, overheersende stijlopvatting of ideologie. In mijn werk staan gebruiksvoorwerpen centraal die ik een andere functie geef en in relatie breng met voorwerpen die normaal geen relatie met elkaar hebben. Ik heb hierbij een methodiek ontwikkeld dat een soort empirisch onderzoek is naar nieuwe relaties tussen voorwerpen. Hierbij zie ik mijzelf als een soort 'Dokter Love' een matchmaker die als een chemicus verschillende ingrediënten bij elkaar gooit en hoopt op een alternatieve vorm van leven. Een leven waarbij de relatie centraal staat en absoluutheid tot het verleden behoort.

Be first to comment