MICHELLE VAN OOL – HUISBLOGGER UPDATE 2

Mijn leven verkeert in complete chaos. Anderhalve week geleden was ik nog in China. Een paar uur na aankomst in Nederland ontving ik een email van studio Glithero (Glithero is een ontwerpstudio in London waar ik vorig jaar stage liep). In hun email beschrijven ze druk te zijn met nieuwe projecten en ze vragen of ik per direct fulltime wil komen werken voor de aankomende 5 maanden. Ik heb besloten dit te doen, 8 januari is mijn eerste werkdag. Voor het zover is moet ik eerst mijn overvolle december maand weten te overleven. Ik ben bijvoorbeeld gevraagd om deze maand workshops te geven bij de vooropleiding van ArtEZ, en ik ben nog bezig met het afronden van het project dat ik in China ben gestart, dit zal tijdens Sonic Acts Academy in februari worden geëxposeerd. Al deze nieuwe uitdagingen in zo’n korte tijd brengt mij heel veel energie, het avontuur vind ik heerlijk, ook al komt er veel regelwerk bij kijken.

Voordat ik meer ga vertellen over de reis naar China wil ik het hebben over de open call en expositie waarin ik in mijn vorige blog naar vooruitblikte. De open call waar Marlou Rutten en ik voor schreven hebben we niet gekregen. Er waren meer dan 150 inzendingen, toch voelde het vreemd om een algemeen afwijzende email te ontvangen zonder feedback, terwijl we er heel wat uren in hadden gestoken. Bij het exposeren van mijn werk kwam ik er achter hoe belangrijk de omstandigheden zijn waarin je je werk presenteert. In september gaf ik namelijk een presentatie aan de werknemers van het EYE waarin ik de mogelijkheden had om mijn werk precies zo te laten zien als ik wil (met een performance in een donkere ruimte en een vertoning van de 16 mm film op groot scherm). Mijn werk kwam daardoor heel goed tot zijn recht. Toen ik mijn werk exposeerde in een kunstverein in Kleve had ik niet diezelfde mogelijkheden. Door het ontbreken van de performance was het werk voor het publiek veel minder goed te begrijpen. Ook met het werk Optic Deception dat ik liet zien op de Dutch Design Week voelde ik mij door het publiek onbegrepen. Mijn projecten hebben een verhaal nodig, alleen ernaar kijken is niet genoeg. Ik bleef met veel vragen achter. Waar precies doe ik het voor als ik er niet in slaag mijn ideeën over te brengen op het publiek? Ik had verwacht dat exposeren zou voelen als een beloning, dit was niet altijd het geval.


Projektraum bahnhof25, Kleve, DE, Exhibiting ‘Mediated Reality’

Een week na de Dutch Design Week vertrok ik samen met drie andere alumni van ArtEZ naar Shenzhen in China. Op uitnodiging van ArtEZ hebben we onderzocht hoe het is om werk te maken in een compleet andere omgeving dan de academie. Ik kon in China niet direct de energie en motivatie vinden om een soortgelijk project te maken als mijn schoolprojecten. Kwam dit door het onbegrip wat ik voelde na het exposeren van mijn eindexamenwerk? Ik wilde ineens veel liever iets maken dat compleet voor zichzelf zou spreken. Ik wilde heel graag een muziekvideo maken, puur esthetisch, niet gebouwd op een concept. Door een compleet andere kant in te willen slaan, besefte ik me ineens hoe ik door de jaren heen mijn werk steeds meer heb uitgekaderd. Specifiek tijdens mijn afstuderen kon ik steeds beter de rode draad in mijn werk benoemen. Dit is goed maar tegelijkertijd kan het ook riskant zijn, omdat ik daardoor binnen dit beperkte kader ging denken. Ik ben blij dat ik dit heb losgelaten in China want doordat ik me niet vast hield aan voorgaand werk, waarmee ik me naar de buitenwereld wil profileren, heb ik uiteindelijk een compleet ander werk gemaakt dan ik van te voren had kunnen bedenken.

Shenzhen, China

Ik begon vol enthousiasme met het maken van een video in Shenzhen. Ik vond het heel leuk om mensen te benaderen en te vragen of ik ze mocht filmen. Ik had het alleen niet helemaal uitgedacht. Zo stond ik er vooraf niet bij stil hoe misplaatst het zou zijn om als westers meisje in die context een film te maken. Ik moest alles even laten bezinken. Ook al was ik super blij met de kans om naar China te mogen en direct een platvorm voor het werk te krijgen op Sonic Acts, de tijdsdruk van 3 weken werkte beklemmend en ik had geen zin om geforceerd een werk te moeten maken. Ik nam een paar dagen rust. In deze dagen kwam ik in contact met een jongen die in Shenzhen woont, en zoals alle andere bewoners, geen woord Engels sprak. De persoonlijke interactie die ik had met hem vond ik heel boeiend. Ik kon enkel met hem communiceren via wechat, een app die net als google translate zinnen vertaald. We waren soms uren stil naast elkaar, onze telefoons in onze handen, pratend via wechat. De persoonlijke gesprekken sneden tegelijkertijd grotere onderwerpen aan als censuur, grenzen, schoonheidsidealen, en een hoop miscommunicatie door verschillen in taal maar ook het hebben van een compleet andere achtergrond. Ik begon weer met filmen. Het idee van een puur esthetische video zonder concept, was niet meer aan de orde. Zoals ik al vertelde had ik eigenlijk geen zin om na afloop van de exposities weer een conceptueel werk te maken. Toch veranderde dit toen ik gefascineert werd door de onderwerpen waar ik het met de chinese jongen over had. Ik zal in de volgende blog meer laten zien, en vertellen waar de film die ik heb geschoten over gaat. De volgende blog schrijf ik namelijk vlak voor de expositie van Sonic Acts Academy wat plaats vind tussen 23 en 25 februari in Amsterdam. Op het moment ben ik nog bezig met het afmaken van dit werk.


sneak peak film Shenzhen, China

INNOVATIE

Zoals je hoort was het voor mij nodig om een moment rust in te lassen om daarna tot nieuwe ideeën en inzichten te komen. Ik denk dat innovatie alleen werkt op het moment als de tijd zich daar voor leent. Geforceerd tot innovatie komen levert niet per se verbetering op. In China bezochten we een Industrial Design Fair, waar heel wat, zo genoemd “innovatieve” producten te zien waren. Naar mijn idee waren veel van deze producten geforceerd innovatief. Ik viel van mijn stoel toen ik een hoofdband zag waarmee je via je hersenen een voertuig kan besturen, dit vond ik ontzettend gaaf, maar toen ik vroeg waar de oortjes precies voor diende, vertelde ze dat je daarmee naar je favoriete muziek kan luisteren. Het feit dat je met je hersenen iets direct kan aansturen was voor mij mindblowing, maar de opeenstapeling van gadgets levert in mijn ogen niet iets nieuws of verbetering op.

 

 

 

More from Michelle van Ool

Michelle van Ool – huisblogger update 1

Introductie Mijn naam is Michelle van Ool en ik kom oorspronkelijk uit...
Read More

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *