IRIS DE VRIES – HUISBLOGGER LAATSTE UPDATE

Stuk elastieken band met spelfout in China.

THIS IS YOU BEST CHUICE

Voor het eerst in drie-en-twintig jaar had ik geen idee hoe het aankomende maanden eruit zouden gaan zien. Nog high van het afstuderen had ik hoge verwachtingen van het jaar dat me stond op te wachten. Misschien iets te hoge verwachtingen, ondanks dat ik ervoor gewaarschuwd was. Want om eerlijk te zijn, ik had geen idee waar ik wilde beginnen. Wilde ik in Amsterdam gaan wonen mijn vriend en appartement in Arnhem achterlaten? Wilde ik een residence doen in het buitenland? Wilde ik gaan reizen? Wilde ik toelating doen voor een master? Wilde ik voor mezelf beginnen? Wilde ik Protect Me realiseren? Wilde ik bij een bedrijf of designstudio gaan werken?
Ik wist nog niet welke keuze ik zou maken maar ik had er alle vertrouwen in dat het de beste zou zijn.

Met 20 foto’s beschrijf ik wat er zich het afgelopen jaar in mijn leven afspeelde. 

3D geprintte bril die uithardt onder UV licht

In mijn eindexamenjaar had ik het gevoel dat mijn liefde voor computergestuurde technieken en mijn kritische kijk op technologische innovaties bij elkaar kwamen.
Ik blijf nadenken over de vraag wat mijn rol als ontwerper kan zijn in het vertalen van abstracte innovaties in iets tastbaars en begrijpelijks.  

3D tekening van een bril uit de collectie van Protect Me.

Zoals in update 1 te lezen is wilde ik samen met Janna Wieringa een sieradenlijn opzetten die bestaat uit een combinatie van digitaal ontwerpen en ambachtelijk goudsmeden. We willen nog steeds heel graag samenwerken maar we hebben dit plan wel iets voor ons uitgeschoven om tijd te nemen eerst meer ervaring op te doen.

Presentatie tijdens Arnhemse Nieuwe, foto door Masha Matijevic.

In september kwam ik erachter dat ik ontzettend gelukkig word van het presenteren voor een volle zaal.  In één week sprak ik tijdens Arnhemse Nieuwe, tijdens de Einsteinweek als het voorprogramma van Daan Roosegaarde en tijdens een avond georganiseerd door Odd Stream in Nijmegen. Ik was gemotiveerd en goed voorbereid: we hadden als Arnhemse Nieuwe een training gevolgd, logopodie sessies gehad en een week lang elke dag de tekst herhaald en voor vrienden geoefend. Een goede voorbereiding haalt de helft van je zenuwen weg. Desalniettemin was het even slikken toen ik tijdens de Einsteinweek het gemeentehuis in Arnhem binnenkwam en drie tribunes zag staan maar zodra ik het podium op liep waren de laatste restjes zenuwen verdwenen. Door te presenteren zag ik mijn werk ook in een ander perspectief. Zo lachtten mensen op momenten wanneer ik het niet had verwacht en achteraf kreeg ik te horen dat er humor in mijn presentatie en in mijn werk zat. Dit had ik niet van te voren niet gepland.


Een kinderjasje dat aan een waslijn hangt in de grootste urban village van Shenzhen.  

In update 2  is te lezen hoe ik de maand november, die ik doorbracht in Shenzhen, heb beleefd. Een paar weken verblijven op een andere plek in de wereld trekt me even uit mijn westerse designers bubbel. In 2015 was ik twee maanden in Londen, in 2016 was ik een maand in Mexico City en in 2017 een maand in Shenzhen.
Behalve de lessen die je leert die design en tech gerelateerd zijn, wordt je geconfronteerd met een groep van de wereldbevolking  die niet dezelfde kansen en privileges hebben gehad. Sommige mensen beginnen hun leven met een -20 achterstand. Zoals de man die we op straat zagen liggen, met voeten zo klein alsof ze van een kind waren, beentjes waar geen beweging meer in zat en een misvormde schouder waar een verse wond aan het helen was. Hij kroop vooruit, centimeter voor centimeter. Het beeld deed me denken aan een scene uit de film Slumdog Millionaire waarbij bende leden kinderen verminktte zodat ze geld konden bedelen. Ik had nog nooit iemand er zo slecht aan toe gezien op straat. Ik voelde me ontzettend machteloos en schaamde me dat ik blij was toen we verder liepen. Om vervolgens de confrontatie nogmaals aan te gaan toen bleek dat we verkeerd waren gelopen. Even had ik een innerlijke crisis, van alle mensen die ik heb ontmoet denk ik dat mijn wereld en de zijne het verst uit elkaar liggen. Van Mario de Vega, een van de begeleiders van het project, leerde ik een wijze les ‘use your privilege’. Zet je privilege in, gebruik je talenten en benut je kansen. Dit geldt zowel voor jou als persoon als voor jou als ontwerper.


Een foto uit een Chineze krant. De ogen van het kind zijn vervaagd, alsof er geimpliceerd wordt dat dit is om de privacy van het kind te waarborgen. Kinderen hebben in Europa andere privacy rechten dan volwassenen en ik vraag me af hoe dit in China zit. Deze afbeelding is zo weinig vervaagd, van een afstand zie je geen verschil. Ik vraag me af of er misschien een andere reden kan zijn dat de ogen geblokt zijn, maar ik kan er geen bedenken. Gedachten als deze, over verschil in privacyrechten per leeftijd en per land, komen soms terug in dromen die ik snachts heb, zoals in de droom die beschreven heb in update 3.   

Verzameling Chineze camera iconen. 

Inspiratie pluk je soms van straat. Met mijn aandacht voor privacy-gerelateerde onderwerpen zoals je kunt lezen in update 4 valt mijn oog vaak op camera’s. Hierboven zie je een samenvatting uit mijn verzameling van bordjes die aangeven dat er bewakingscamera’s actief zijn. Sommige bordjes hebben zeer gedetailleerde illustraties van camera’s  terwijl andere veel abstracter zijn en bestaan uit slechts twee of drie geometrische vormen, toch herkennen we op elk bordje hetzelfde object.


In mijn verzameling heb ik ook foto’s uit Nederland. Bij mijn oma in het verzorgings tehuis hangt een bordje met camera waarin een videoband is afgebeeld. Ik denk dat ze dit hebben gedaan omdat een video ondertussen best verouderd is en ze wellicht verwachten dat oudere mensen dan beter begrijpen dat ze worden opgenomen dan met een abstracter icoon.


 
La Muralla Roja door Ricardo Bofill.

Tot zover was ik blij met de keuzes die ik had gemaakt. Het was ondertussen december en ik had geen baan, maar een paar weken rust zou me goed doen en na de feestdagen zou het toch wel makkelijker worden. De kerst bracht ik door in Spanje en op een warme, heldere eerste kerstdag klommen we over een hek van het appartementen complex La Muralla Roja. Het voelde alsof ik door een fysiek Instagram profiel liep. De lucht, de zee en de blauwe muren hadden dezelfde kleur. Geloof me, hier wordt je vrolijk van. 

Maar na de jaarwisseling brak het echte leven weer aan en bij het maken van de keuzes die ik wilde maken, speelde er een belangrijke externe factor: ik moest ergens aangenomen worden. Met elke afwijzing werd ik steeds onzekerder. In mijn zoektocht naar een bijbaantje werd ik aangenomen bij Young Capital in de schoonmaak ploeg, ik heb daar nooit gewerkt, er was niets voor mij te doen. Zo kwam het dat ik mijn wintermaanden doorbracht met de hele dag kijken naar series op Netflix. 

Het ging niet echt zoals ik gehoopt had. Wat wilde ik als ontwerper? Wat wilde ik uberhaupt bereiken? Moet ik ook niet veel meer bezig zijn op social media en mezelf promoten in de vorm van publicaties, tentoonstellingen en likes op Instagram? Hoeveel brieven moet je sturen voordat je ergens wordt aangenomen? De academie bubbel waar ik in had gezeten was nu wel gebarsten. Het echte leven bleek niet zomaar in mij geinteresseerd te zijn. Hoeveel talent je ook hebt, hoe lang je CV ook is, hoeveel adobe programma’s je beheerst, hoeveel motivatie en wilskracht er door je aderen stroomt, hoeveel nachtrust je bereid bent op te geven voor je beroep: er zijn zo ontzettend veel vissen in deze (creatieve) zee. Je moet geluk hebben, en bestand zijn tegen een berg afwijzingen. Omdat er mensen beter zijn, omdat je niet altijd in het plaatje past en omdat je geluk moet hebben. 

Ik besloot dat het tijd was om naar Amsterdam te verhuizen.


Links: PCD, Rechts: gelaserd plexiglas proef.

Soms is het goed om een stap te zetten om in beweging te blijven. Je komt er vanzelf wel achter of het een stap in de goede richting is. Ik startte voor vier dagen per week bij bijbaantjes om een beetje buffer op te bouwen. Daarnaast pakte ik het project dat ik in Shenzhen was gestart weer op. Dit is een PCB, een printplaatje waar je sensors op kunt solderen. Victor Mazon heeft ze voor ons getekend met een tekenprogramma waar ik graag mee zou willen leren werken, hierna hebben we ze  laten produceren in een kleine oplage. Ik ben in China geprikkeld om te werken met electronica en dit printplaatje is de eerste stap.

Om te leren werken met electronica ben ik in februari aangeschoven bij een project in Alkmaar genaamd ‘Junior IOT‘ (IOT = Internet Of Things). Onderbouw leerlingen van middelbare scholen in Alkmaar konden zich opgeven om voor acht keer op donderdag middag te werken, onder leiding van Marco van Schagen, aan GPS trackers en luchtkwaliteitmeters. Als grande finale speelden we met onze zelf gemaakte apparatuur landje veroveren. Alkmaar was in vakjes verdeeld en in teams, door middel van de GPS tracker, probeerde we de meeste vakjes te veroveren door ons zo snel mogelijk naar deze locatie te begeven. Ik was de oudste ‘leerling’. Tien jaar geleden zat ik in dezelfde klas als deze kids nu, maar daar waren we allemaal snel aan gewend. Deze jongens en meiden zijn enorm gedreven en halen zoveel plezier uit hun talent, misschien kan ik in de toekomst ooit nog met ze samenwerken. Wie weet. 

Marshmellow Laser Feast

In april kreeg ik leuk nieuws: samen met 499 andere ‘young creators’ was ik gekozen voor de T500 lijst.  The Next Web selecteerde deze lijst met 500 jonge professionals in de digital scene. De prijs: een ticket voor de twee-daagse conferentie van TNW. Op het Westergas terrein waren meerdere locaties ingericht als podia waar entrepreneurs, kunstenaars, muzikanten, sporters en andere tech gerelateerde mensen spraken. Het was mijn eerste festival van het seizoen met de meest inspirerende kater ooit.

Tijdens mijn stage in Londen ontmoette ik tijdens een feestje op een architecten academie een architect met wie ik in discussie raakte. Hij vond mij een slechte ontwerper (ik maak geen grapje) omdat ik de studio Marshmellow Laser Feast niet kende.
En dus bezocht ik de lezing van Marshmellow Laser Feast. Zeer inspirerend, maar vooral om te zien dus ik zal niet teveel vertellen, de lezing zie je hier: https://www.youtube.com/watch?v=fDtsiw-cvKc. 

Diana Wehmeier, fine-artist en oprichter van het art&science blad PLASMA sprak over de nieuwe editie van het blad dat net uit is en geheel in het teken staat van leven op mars.
Veel sprekers hadden het over het leven buiten de aarde. Wetenschappers en kunstenaars gaan hierbij hand in hand. Zo sprak een afgevaardigde van MIT over haar samenwerking met een instrumentenmaker, om te onderzoeken welke vorm instrumenten op de maan zouden krijgen. Diana Wehmeier gaf voorbeelden dat films en ruimtewetenschappen vaak nauw verbonden zijn. Zo is het pak van Matt Damon in The Martian ontworpen door MIT, maar is voor het ontwerp van een ruimtepak de hulp ingeschakeld van een kostuumontwerper.
https://www.youtube.com/watch?v=sP6lTDjOW7U&list=PL3_sP0zWUT11HAmlqZuvu9K2getS9XX29

Als laatst wil ik Kevin Kelly aanhalen. Hij is oprichter van WIRED magazine en heeft net een nieuw boek uitgebracht. Hij vertelde over zijn ideeen dat er een Web 2.0 zal komen dat hij ‘The Mesh’ noemt. Om het volledig te begrijpen zal ik zijn nieuwe boek moeten lezen en is een lezing van 20 minuten veel te kort, maar hij vertelde iets heel interessants. Volgens hem zal er in de nabije toekomst van elk object, elk dier, elke plant, elke persoon etc. een digitale versie zijn. Een digital twin. Deze digitale wereld zal er niet uitzien als Google Earth maar zal net zo groot zijn als de wereld zelf. Door elk mogelijk scherm kun je deze wereld aanschouwn door middel van augmented reality. Het is best een gecompliceerd verhaal en het klinkt als een aflevering van Black Mirror dan een serieuze spreker op TNW Conference.
https://www.youtube.com/watch?v=8DprsisgvDw

Als ik een object 3D print, maak ik hier een 3D model op de computer van. In principe is dit al de digital twin van het model. Als je foutjes in je maten hebt gemaakt kun je die eruit halen voordat je het ontwerp realiseert. Kevin Kelly gaf het varen met een beschadigd schip als voorbeeld waar een digital twin te pas komt. In de digitale versie kun je de twin van het  schip de digitale zee op sturen en simuleren of het zinkt. 

Zou je in principe een render kunnen maken van elke keuze die je kunt maken om de juiste te bepalen..? 

Ik weet dat ik het graag zou willen. Het beschrijven van wat er het afgelopen jaar is gebeurd vind ik best confronterend. Er is veel gebeurd, ook al voelt het alsof de stapjes erg klein zijn en alle kanten tegelijk op worden gezet. Dat ik veel inspiratie op heb gedaan en ideen heb is duidelijk, genoeg geld en tijd verzamelen om het te realiseren is een ander punt.
Mijn verwachtingen voor aankomend jaar heb ik een klein beetje bijgesteld. Ik hoop in 2019 weer te gaan studeren en tot dan op de achtergrond aan mijn portfolio te werken.
Wél woon ik in Amsterdam. 

En dat is voor nu mijn beste keuze.

More from Iris de Vries

IRIS DE VRIES – HUISBLOGGER UPDATE 2

Niet omdat het moet, maar gewoon omdat het kan. De vliegreis duurde...
Read More

1 Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *