GASTBLOGGER Mauro Casarini

Het spanningsveld tussen muziek en fysiek

Een begin maken, de juiste toon aanslaan en daarmee mensen proberen te pakken vind ik altijd lastig. Als ik eenmaal de smaak te pakken heb, het juiste geluid heb gevonden om mensen aan te spreken, een prettig metrum voel, gaat de rest vaak vanzelf, al is het proces van het verdwaald zijn altijd nog het meest interessant. Het zorgt voor een open mindset waarbij ik alle kanten op kan gaan, muzikaal nieuwe dingen kan proberen en mijzelf kan verrassen.

In ieder geval, ik ben Maurilio Casarini, al kent iedereen mij als Mauro. Ik ben geboren in Vlaardingen, opgegroeid in Hardenberg en momenteel wonend in Arnhem. Deze zomer studeer ik af aan de opleiding Muziektheater. 

Wat drijft je in je vak en welke waarden zijn belangrijk voor je?

Op de opleiding heb ik mij veelal gericht op fysiek spel. Met je lichaam als instrument iets kunnen vertellen heeft mij altijd al gefascineerd. Ik denk zelf vaak dat ik slecht ben met taal en snap mijn lichaam soms beter dan mijn hoofd. Als fysiek speler is het dan ook fijn om mijn hoofd uit te schakelen en te reageren op impulsen. Al heeft de laatste twee jaar van mijn opleiding in het teken gestaan van het maken van elektronische muziek, iets wat vrijwel per ongeluk op mijn pad gekomen is. Muziek en geluid is ook een tool waarbij ik zonder geschreven of gesproken taal mijzelf kan uitdrukken. Mijn fantasie en belevingswereld een vorm kan geven.

Gelukkig gaat muziek en fysiek hand in hand met elkaar. Door een muzikale actie volgt vaak een fysieke reactie. Dat spanningsveld vind ik interessant in het maken van mijn werk. Met mijn stage als componist bij de performance Carry/Jump/Catch van Club Guy and Roni´s Poetic Disaster Club was ik in de repetitieperiode als het ware een medespeler tussen de dansers en de acteurs. Ik was vaak aanwezig op de vloer om live muziek te geven aan de spelers. Zij reageerden fysiek op mijn muziek en daarin waren ze volledig transparant. Ik kon meestal meteen zien of de spelers aangingen van de muziek of niet. Op deze manier samenwerken geeft mij veel plezier en inspireert mij tijdens het maken van de muziek. In het componeren sta ik dan namelijk niet alleen, de spelers zijn de medemakers van mijn muziek.

Welke boodschap hoop je uit te dragen met je werk?

Ik vind het belangrijk dat ik mensen met mijn werk kan verbinden. Dat heb ik met de mensen met wie ik samenwerk, maar ook met het publiek dat er naar kijkt of luistert. We leven in een vluchtige tijd waar het ook even goed is om ergens bij stil te staan en iets te ervaren, ergens in meegenomen te worden. Ik merk aan mijzelf dat ik net zo hard ren als de mensen om mij heen. Maar om iets met aandacht te zien of te horen en daar een moment in op te gaan, is voor mij heel waardevol. Ik hoop dat mijn werk mensen aan het denken zet op welke manier dan ook. 

Met welk project ga je afstuderen en licht dit toe?

Momenteel zit ik nog volop in het repetitieproces van het theatrale concert [little/bY/little]waarmee ik zal gaan afstuderen. Ik werk samen met Anne de Blok, Daniël van der Duim en klasgenoot Jesse van der Wel waarmee we nu al bijna twee jaar HetCollectiefvormen.

Voor [little/bY/little] ben ik op zoek gegaan naar wat het begrip thuis precies inhoudt en hoe ik mij thuis zou kunnen voelen. Nadat ik mij jaren lang ontheemd gevoeld heb en niet meer wist hoe ik mij ergens prettig moest voelen, ben ik op zoek gegaan naar waar dit vandaan kwam en hoe dat zich heeft kunnen ontwikkelen. De uitkomsten van dit persoonlijke onderzoek zijn gegoten in nummers, zowel instrumentaal als koornummers en songs met tekst. De nummers zijn veelal donker qua sound. Toch draagt het vaak een bepaalde vorm van hoop met zich mee. Want ontheemd voelen heeft gek genoeg voor mij ook wel z’n mooie kanten gehad. Ik ontmoette mooie nieuwe mensen die ik nu mijn familie kan noemen, kwam op intens fijne plekken terecht nadat ik mij in een nieuwe omgeving liet verdwalen en het heeft mij als persoon veel opener naar de wereld laten kijken dan ik voorheen deed.

Het theatrale concert zal op 23 en 24 juni 2019 te zien zijn in Theater aan de Rijn. Later in het jaar zullen we een album opnemen dat via streamingdiensten te beluisteren valt.

Wat zijn je plannen voor aankomend jaar? 

Momenteel ben ik bezig met eigen muziek te produceren als MAÜ. Hierin wil ik het onderzoek aangaan hoe ik met elektronische muziek mensen kan raken, wat op zich een redelijk abstract begrip is. Want hoe speel je in op emotie en wat is daar voor nodig? 

Vaak vind ik het zelf moeilijk om door elektronische muziek geraakt te worden. Het mist voor mij voornamelijk een hoorbare fysieke actie wat een instrument als bijvoorbeeld een stem, viool of een saxofoon wel heeft. Daarbij kan ik zien en horen dat iemand moeite doet om dat geluid te produceren. Bij een synthesizer kan je wel een toets indrukken net als bij een piano, maar je hoort de voltage wat door het instrument wordt geleid en beïnvloed wordt. Dit jaar van mijn studie heb ik er al een onderzoek aan geweid hoe een instrument, in mijn geval een synthesizer, een personage zou kunnen worden waarmee ik de interactie aan kan gaan als speler op de vloer waar interessante dingen uitkwamen. Dit menselijke aspect van een elektronisch instrument zou ik graag verder willen onderzoeken, waarna ik een album zal gaan produceren waar deze elementen in zitten.

Verder wil ik mij blijven ontwikkelen als fysieke speler en sound designer/componist voor theater/dans. Ik heb nog veel te leren en te ontdekken. De vier jaar dat ik heb gestudeerd heeft een basis gelegd van wat ik nu kan. Na veel uitproberen op de opleiding, na vallen en opstaan, kan ik dit nu verder ontwikkelen in het werkveld. Gelukkig kan ik dat doen met mooie mensen als Cassandra Onck met wie ik al veel samen gewerkt heb en dat in de toekomst nog zeker blijf doen. Ze is een kritische maker en toont mij soms nieuwe perspectieven waarvan ik veel kan leren. Verder neem ik de sound design voor de nieuwe voorstelling Mart van Berckel op mij waar ik echt zin in heb. Hij heeft een onbegrensde fantasie die hij mooi weet vorm te geven in binnen het theater. Wat het voor mij weer interessant maakt om daar het juiste geluid bij te vinden.

Welk advies zou je graag aan studenten willen meegeven die nu met hun opleiding startte?

Kijk veel om je heen wat er gebeurt. Werk vanuit wat jou fascineert.

´´Try again. Fail again. Fail better.” – Samuel Beckett. Het is momenteel misschien een cliché geworden omdat het op elk tasje staat van ArtEZ, maar een opleiding duurt maar vier jaar, dat was voorbij voordat ik het wist. Probeer veel uit en ga op je bek. Soms wilde ik door de grond zakken van schaamte, maar uiteindelijk heb ik hier het meeste van geleerd.


More from Mauro Casarini

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *